An Ode to: Cheese

Everybody still to this day asks me, "Was it hard to get used to living in Istanbul?" And I always say, "My first week back, I had a nervous breakdown at the cheese department of Migros because the salesman didn't have any idea about what he was selling. What do you think?" Embarrassingly, it's a true story.

I've had an interesting relationship with cheese. To this day I can't eat feta cheese and I rejected the idea of cheese all together until I was 24. One summer afternoon, as sudden as a thunderbolt, I was consumed with an undeniable craving for cheese. I rushed over to Bartabac, my favorite bistro in my neighborhood, and ordered on, the cheese plate from the diet-busters section and a glass of red wine. Ever since, I'm in love with cheese.

This love has only been nurtured by Dr. B and her Christmas pairing of Danish blue cheese (only the one at Fairway) with Anna's Ginger Thins, my cheese guy at Dean & Deluca, who introduced me to their truffled brie, and the joy that I got from preparing lavish cheese plates that my party guests devoured.

So yes, I have been missing the variety of cheeses that I got used to in New York. (If only everybody's biggest problem would be a lack of cheese). And Macro Center seems to be the best option in the city. Enough variety to prepare a nice cheese plate, but not enough to stop my cheese-mania when I go to New York. In any case, say cheese!

Hala bana soruyorlar, '' İstanbul'a alışmak zor olmadı mı diye?'' Ben de hep aynı cevabı veriyorum, ''İstanbul'a ilk taşındığım hafta, Migros'un peynir reonunda satıcı ne sattığını bilmiyor diye ağlama krizi geçirdim. Sizce?'' Utanç verici ama doğru.

Peynirle enteresan bir ilişkim oldu. Bugüne dek hala beyaz peynir yiyeyem ve 24 yaşına kadar peynir fikrini tamamen redediyordum. Ama bir yaz günü, şimşek kadar ani bir şekilde, kendimi alakoyamayacak derecede canım peynir istedi. Kendimi hemen evimin yakınlarında en çok sevdiğim bistro Bartabac'a atıp menünün diyet yokedici bölümünden kocaman bir peynir tabağı ve kırmızı şarap söyledim. O zamandan beri peynir delisiyim.

Dr. B'nin Noel zamanı Danimarka rokfor peynirini Ikea'da bulabileceğiniz Anna's Ginger Thins'lerle birleştirmesi, beni trüflü brie peyniriyle tanıştıran Dean & Deluca'daki peynir adamım ve hazırladığım çeşidi bol peynir tabaklarımın misafirlerim tarafından zevkle yenilmesini verdiği zevk, bu sevgi ve tadı iyice pekiştirdi.

Yani evet, New York'daki peynir bolluğunu ve çeşidini özlüyorum (keşke herkesin en büyük derdi bu olsa). Ve sanırsam Macro Center İstanbul'da gene bu kıvamı tutturan tek yer. Güzel bir peynir tabağı hazırlamak için yeteri kadar çeşit var, ama peynir deliliğimi dindirmeye yetecek kadar değil. Her ne olursa olsun, say cheese!


* 1) Photo via a Cup of Joe 2) Photo via Sunday Suppers 3) Photo via unknown