"No Laughter" Rule of Turkish Society

My sis, mom and I met up for dinner last night. It had been ages since all three of us were out and about and we were enjoying ourselves quite a bit, accompanied by a nice bottle of red wine. My sis was in good spirits and kept cracking us up with her hilarious jokes and impressions.

As we were laughing heartily, I noticed the table diagonally across from us called the waiter and from their gesturing, I soon realized to my horror that they were complaining about us. Now, for someone who is careful with appearances, at first I panicked. Were we indeed disturbingly loud? Then, it dawned on me as it always does. "Oh wait, I know. I live in Turkey now!"

Unfortunately, it has been deeply engraved in our culture that laughter over a certain volume is rude, need to be behind closed doors, or better yet, shouldn't be done at all, as it is superstitiously believed something bad might happen if you laugh too hard.

Another reason is that the majority of the Istanbul society, who has seen the charms of financial luck later in life, quite stupidly think they need to act a certain way and play the part. So you have a bunch of uneducated people with inferiority complexes running around, putting on an act, blindly thinking they are good performers when in fact, the only people they are fooling are the other actors around them.

So my dear friends, all I want to say is, JUST BE YOURSELF & LAUGH! Laugh every chance you get. Laugh your heart out. Laugh at everything including yourself. Because life is a joke. A cruel one at times but still, a joke. So... laugh.

Ablam, annem ve ben dün akşam yemeğe çıktık. Üçümüz buluşup dışarı çıkmayalı çok uzun zaman olmuştu ve güzel bir şişe kırmızı şarabın eşliğinde çok iyi vakit geçiriyorduk. Ablam iyi bir moddaydı ve inanılmaz komik esprileri ve taklitleriyle bizi acaip güldürüyordu.

Tüm kalbimizle kahkahayı basarken, çaprazımızdaki masanın garsonu çağırdığını gördüm, ve el kol hareketlerinden dehşetle farkettim ki bizi şikayet ediyorlardı. Genel görünüme dikkat eden biri olarak önce panikledim. Gerçekten o kadar rahatsızlık verecek derecede mi gülüyorduk? Ve her zaman olduğu gibi birden hatırladım. ''Aaaah, tamam. Ben artık Türkiye'de yaşıyorum.''

Kültürümüze maalesef derinden işlenmiş, rakı sofrası dışında yüksek sesle gülmenin ayıp olduğu, kapalı kapılar ardından yapılması gerektiği ya da daha tercihi, hiç yapılmaması gerektiği. Çünkü batıl inançlara göre çok gülerseniz başınıza kötü birşey gelebilir.

Bir diğer sebep ise İstanbul toplumunun finansal şansın tılsımını sonradan yakalamış çoğunluğunun, saçma sapan bir şekilde belirli bir rol oynamaya ihtiyaçları olduğunu zannetmeleri. O yüzden de etrafımızda bir sürü eğitimi eksik ama aşağılık kompleksi bol insan, rollerini ezberlemiş koşuşturup duruyorlar. Körce iyi bir performans çıkardıklarını zannederken farkında değiller ki, tek kandırdıkları aynı kafadaki diğer aktörler.

Yani sevgili dostlarım, sadece şunu söylemek istiyorum. KENDINIZ OLUN VE GÜLÜN! Her fırsatta gülün. Tüm kalbinizle gülün. Kendiniz dahil herşeye gülün. Çünkü hayat bir şaka. Hain bir şaka çoğu zaman ama gene de şaka işte. O yüzden... gülün.

* 1) Photo via Crush Cul de Sac 2) Photo via Pretty Stuff