Yesterday I caught myself saying, "I'm going back home," when I was talking about my trip to New York. It is ironic considering that I just moved to a new apartment. I guess I really do live in Istanbul now. Incredible lightness of ambiguity. Gone.
I suppose it's because, lack of a better term, is where I grew up, considering becoming a grown-up really happens after early 20s.'' It is where I built my "self." Where I formed most of my habits. And when I moved back to Istanbul, I didn't know where to fit in. I still don't.
Where do you feel at home? Speaking of home, this is my latest favorite song, Home by Edward Sharpe and the Magnetic Zeros. Check it out...
Dün kendimi New York seyahatimle ilgili konuşurken, ''Eve gidiyorum,'' derken yakaladım. Tam yeni bir eve taşınmışken ironik bir durum oldu tabii. Eh, gerçekten İstanbul'da yaşıyorum artık. Belirsizliğin dayanılmaz hafifliği. Gitti.
Sanırım, daha iyi bir terim bulamıyorum, büyüdüğüm yer olduğu için olsa gerek. Çünkü gerçek bir yetişkin olmak 20'li yaşlardan sonra başlıyor. ''Kendi''mi inşa ettiğim yer. Alışkanlıklarımın oluştuğu yer. Ve İstanbul'a taşındığımda, nereye ait olduğumu bilemedim. Hala da tam olarak bilemiyorum.
Siz nerede evinizde hissediyorsunuz? Bu arada hazır ''ev''den bahsetmişken, yeni favorim şarkım, Edward Sharpe and the Magnetic Zeros'dan Home.
No comments:
Post a Comment